भारताने गेल्या काही वर्षांत जलतरण क्षेत्रात झेप घेतलेली आहे. साजन प्रकाश आणि श्रीहरी नटराज सारख्या जलतरणपटूंनी ऑलिंपिकमध्ये देशाचं नाव उंचावलंय. पण आजही पोहणे – हा खेळ म्हणून अजूनही खेड्यापाड्यांत रूजलेला नाही. 

• Corporate Social Responsibility अंतर्गत जिल्ह्यातील कारखानदार आणि उद्योजक जलतरणसाठी स्वतंत्र निधी उपलब्ध करून देऊ शकतात. 

• तलाव उभारणी, प्रशिक्षकांची नेमणूक, प्रशिक्षण साहित्य खरेदी, तसेच मुलींना सुरक्षित आणि बंद जलतरण केंद्र उभारणे अशा उपक्रमांसाठी CSR निधीचा उपयोग करता येईल. 

• यामुळे केवळ सामाजिक योगदानच वाढत नाही, तर उद्योजकांची प्रतिमा देखील समाजात सकारात्मक राहते. 

• सर्व शाळांनी "एक आठवडा – एक जलतरण सत्र" हे धोरण राबवायला हवं. 

• जलतरण हा फक्त खेळ नाही, तो जीवनरक्षण कौशल्य (life skill) आहे – ही जाणीव शालेय पातळीवरूनच निर्माण झाली पाहिजे. 

• शाळा स्थानिक जलतरण केंद्रांशी भागीदारी करून विद्यार्थ्यांना नियमित प्रशिक्षण आणि प्रमाणपत्र देऊ शकतात. 

• यामुळे विद्यार्थ्यांमध्ये लवकरच आत्मविश्वास, शिस्त, शारीरिक तंदुरुस्ती आणि जलभीती दूर होईल. 

• स्थानिक व्यापारी वर्ग जलतरण पोशाख, बॅनर्स, बक्षिसं, स्पर्धांच्या आयोजनासाठी आर्थिक आणि वस्तू स्वरूपात सहकार्य करू शकतो. 

• जलतरण प्रशिक्षणासाठी लागणारे साहित्य जसे की kickboards, floaters, stopwatches इत्यादीसाठी व्यापारी वर्ग पुढे येऊ शकतो. 

• काही व्यापाऱ्यांनी "एक खेळाडू – एक पाठिंबा" या उपक्रमांतर्गत एखाद्या स्थानिक खेळाडूचा खर्च उचलावा. 

• यामुळे सामाजिक बांधिलकी वाढते आणि "खेळाडूंना गावाचा आधार" मिळतो. 

आपल्या जिल्ह्याला जलक्रीडेत राष्ट्रीय/आंतरराष्ट्रीय पातळीवर पोहोचवण्याचं सामर्थ्य आहे – गरज आहे ती फक्त एकत्र येण्याची, विचार बदलण्याची आणि कृती करण्याची. 

TownSol प्लॅटफॉर्मवर आपण सर्वांनी हे आंदोलन सुरू करूया - आणि "जलतरण संस्कृतीला गावागावात रुजवूया!"